صدای قافـله‌ای می‌رسد دوباره به گوشم            محرم است و مبادا به قدر وسع نکـوشم

عزا نه! جان دوباره است در عوالم هستی            کـفن کـنـیـد تـنـم را، اگر سـیـاه نـپـوشـم

خوش است روضه به هر هیاتی اگر که درآیم            چه مثل فرش بیفتم، چه مثل دیگ بجوشم

نـشـسـته‌ام بـنـشانم به اشک، آتش دل را            اگر که گوشه‌ای از بزم، سر به زیر و خموشم

غم حسین که باشد، چه باک از غم عالَم؟            غمی عزیزتر از هر غمی نهاد به دوشم

سر از کمند محـبت، به هیچ روی نتـابم            به هیچ سود، دلـم را به غیر او نفـروشم

به تربت است فقط، هرچه سر به خاک گذارم            به عشق ذکر «حسین» است، هرچه آب بنوشم